Al een tijdje liep ik rond met het idee om eens een wedstrijd mee te rijden. Gewoon voor de fun en toch ook om eens een idee te krijgen van wat ik kan (of niet kan).

De meeste wedstrijden waren echter te ver van huis, omdat ik mijn waw niet kan vervoeren. Maar toen er een wedstrijd op de piste in Peer aangekondigd werd leek het mij een mooie kans om eindelijk eens mee te doen. Voor een helm had ik al gezorgd dus dat was al in orde.

Ikke dus op 20/06/2009 op mijn gemakske naar Peer gefietst, om mijn krachten te sparen. Toen ik aan de piste aankwam waren er al enkele mensen aanwezig, en gaandeweg kwamen er nog een aantal bij. Jan begon al onmiddellijk koeken uit te delen, en die heb ik mij dan maar laten smaken!

Stilaan begon iedereen zich klaar te maken en na mij ingeschreven te hebben begon ik zelf ook maar eens aan een testrondje. Dat was toch de bedoeling, maar in de eerste bocht schrok ik zodanig van de schuine helling dat ik er prompt in de helft terug afreed. Man wat was dat schuin, ik dacht dat ik ging omkippen! De moed zonk onmiddellijk in mijn schoenen en ik begon al te denken aan opgeven nog voor ik gestart was. Gelukkig was Jan (een andere dan die van de koeken) er. Hij begon mij moed in te spreken en tips te geven. Die peptalk hielp, want ik raapte al mijn moed bijeen en begon er terug aan. Deze keer ging het beter, bleek dat je toch best boven de 35km/u reed en dan valt het allemaal nog mee.

Ok, zo ver waren we dus al! Eerst startte de afvallingsrace waar ik niet aan deelnam, nogmaals om mijn krachten te sparen. Het was wel plezant om naar te kijken. Er waren er enkele die de regels nog niet goed begrepen hadden, maar uiteindelijk kwam alles toch goed. Na deze race was er een kwartiertje pauze en dan zou de uurrace beginnen. Nu begon ik toch zenuwachtig te worden: wat als ik iemand zou raken? Weer stelde men mij gerust. Ik moest gewoon altijd de binnenkant aanhouden.

Het moment van de waarheid was aangebroken. Eerst twee rustige rondjes achter Jan aan om op te warmen, en dan waren we vertrokken. Op voorhand had ik mij voorgenomen om mijn eigen tempo te rijden. Ik zou al bij zijn met een gemiddelde van 40km/u. In het begin liep het echter zo lekker dat ik een snelheid van zo’n 46km/u aanhield. Maar na een 10-tal ronden kreeg ik in de gaten dat ik dat geen gans uur zou kunnen volhouden en besloot ik om een tandje minder te steken. Zo’n 42 à 43 km/u dan maar. Dat bleek vrij goed te lukken. Intussen vlogen een aantal rijders mij rond de oren, maar er waren er ook een aantal die ik kon inhalen. Vital kon met zijn waw een behoorlijk hogere snelheid aanhouden dan ik, maar ik had ook niet anders verwacht. Toch was het ook maar zijn eerste wedstrijd. Schitterende prestatie van Vital dus!

Rond het half uur wedstrijd begon het mij toch lang te duren, maar ik hield stand. Meer zelfs: een kwartier voor het einde besloot ik om terug een tandje bij te steken. Helaas kon ik dat ik niet tot het einde volhouden. Zo’n 5 minuten voor het einde moest ik weer terug een beetje minderen. Maar dan kwam ik in het spoor van Rudi, en ik heb dan maar dankbaar in zijn slipstream gereden. In de laatste ronde kon ik hem zelfs nog verschalken! Uiteindelijk was ik derde van de vier “velomobielen”.

Mijn gemiddelde bleek uit te komen op 42,7km/u en daar ben ik heel tevreden mee. Nog wat nagepraat en met een tevreden gevoel fietste ik de 35 km terug naar huis. Niet meer tegen 42km/u, maar toch nog met een gemiddelde van 30,6.

Achteraf gezien heb ik zelfs nog wel genoten van de wedstrijd. Ondanks het feit dat dat uur best wel lang geduurd heeft was het uiteindelijk toch plezant. En laat dat nu net de bedoeling zijn geweest!!!