| De bouw van mijn waw 4 mei 2007
Donderdagmorgen 5 oktober 2006 om 5 uur trek ik met gemengde gevoelens de voordeur achter mij dicht. Wat zullen de komende drie dagen mij brengen? Twee dagen helpen om mijn nieuwe waw te bouwen en dan uiteindelijk hem zover mogelijk naar huis rijden van Gent tot … Maasmechelen? Eerst maar eens in Gent zien te geraken! Na een wandeling van zo’n 15 minuten bereik ik de bushalte vanwaar lijn 45 mij netjes op tijd naar Genk station brengt. Van daaruit neem ik de trein naar Hasselt. In Hasselt dan rap even kijken op welk spoor de trein naar Berchem vertrekt en dan maar wachten tot hij er is. Weeral netjes op tijd geraak ik in Berchem, en daar ik toch wat meer tijd heb maak ik er maar even gebruik van het toilet. Per slot van rekening ben ik al zo’n kleine drie uur onderweg. Weeral wat wachten en dan op naar Gent-Dampoort. In Gent aangekomen ga ik op zoek naar de blekerijstraat die ik tamelijk snel vind aangezien ik er in februari al een keertje geweest ben om mijn waw te bestellen. Nog net zie ik iemand de “body” van mijn waw uit een bestelwagen halen en even later komt hij ermee naar boven gedragen. Blijkt dus dat dit Filip is waar ik de komende twee dagen assistent van ga proberen te zijn. In het atelier dan zie ik de onderdelen van mijn nieuwe waw liggen doch helaas: één onderdeel ontbreekt, namelijk de schlumpf mountain drive. Dit is wel een tegenvaller doch we zullen dan voorlopig een triple cranckstel monteren.
Stap na stap beginnen we dan met de opbouw. Ik boor de gaten voor het aanbrengen van de neus en de staart en Filip monteert de trapas en het achterwiel.
Dries komt ook even binnengesprongen. Hij weet ons te vertellen dat de schlumpf ergens bij de douane vastzit. Dan bouwen we samen de ophanging aan beide kanten in en we brengen we ketting aan.
Ook het stoeltje wordt ingebouwd. We werken de eerste dag nog door tot bijna 20 uur en dan is de bouw toch al behoorlijk opgeschoten.
Intussen hebben we mijn zitpositie zo’n 5 cm naar voor moeten opschuiven omdat bij een test bleek dat mijn voeten tegen de “spatborden” klem kwamen te zitten. Samen met Filip ga ik naar een Marokkaanse eettent waar we ons de Marokkaanse kost goed laten smaken. Daarna zoek ik moe maar voldaan mijn (tijdelijke) bed op. Als we de dag erna terug in gang schieten komt Koen net op tijd om te helpen de waw uit te lijnen. Als dit gebeurd is kan ik snel een eerste testritje doen en dat geeft toch al wat voldoening.
Aangezien dit heel wat tijd in beslag nam besluiten we om er wat vaart achter te zetten. Terwijl Filip zich bezig houdt met het vizier breng ik de “velcro” aan en plaats de voorste versnellingskabel en de kilometerteller. Nog wat afstelwerk aan de versnellingen en dan brengen we alles naar beneden om de waw volledig in elkaar te steken.
Eindelijk klaar, en als ik wil vertrekken voor een proefritje blijkt dat de toppen van mijn schoenen aan de bovenkant van de neus raken. Dan maar de SPD-plaatjes van mijn schoenen zo veel mogelijk naar voor geschoven en probleem opgelost. Het testritje verloopt verder naar voldoening en met een tevreden gevoel kan ik rond 18 uur afscheid nemen van Filip en breng ik de waw naar mijn “logement” waar ik hem beneden in de “gang” mag stallen. De hele familie van de huisbaas komt dan met bewonderende blikken naar mijn nieuwe waw kijken en ikke trots natuurlijk. Daarna een Grieks restaurantje opgezocht en nog even de route naar de Schelde verkend voor de dag erna. Ik had het plan opgevat om zaterdagmorgen rond 7u15 te vertrekken en ruim op tijd was ik klaar om te ontbijten. Maar ik besloot om eerst al wat materiaal in de waw te laden zodat ik later niet alles in één keer naar beneden hoefde te sleuren. Beneden gekomen zag ik tot mijn grote ontzetting dat mijn waw een platte band had. Gelukkig had ik enkele reserve binnenbandjes meegenomen en na het ontbijt haalde ik een stukje glas uit de lekke band en verder was de klus snel geklaard. Toch nog op tijd kon ik dan eindelijk vertrekken. Helaas, waarschijnlijk had ik bij stilstand aan de versnellingshendel van de voorderailleur geduwd en al in de eerste meters bleek dit fataal voor de voorderailleur. Behoorlijk van mijn melk deed ik het deksel van de neus en probeerde de derailleur te verwijderen wat niet onmiddellijk lukte, maar dankzij een nijptang van de huisbaas kwam dit uiteindelijk toch in orde. De derailleur was wel reddeloos verloren en dan heb ik de ketting maar op het middenblad gelegd en klaar was Kees. Met zo’n twintig minuten vertraging en een beetje gestresseerd vertok ik richting Dendermonde waar Swa en Lut mij zouden opwachten om 9 uur. Gelukkig had ik de avond ervoor verkend hoe ik aan de Schelde zou geraken in Gent want op de normale route was de weg afgesloten en dus moest ik even omrijden over de grote baan. Langs de Schelde begon ik er wat vaart achter te zetten doch na een tijdje begon het te regenen en dus nam ik het kapje van de neus en plaatste het boven mij. Dit viel beter mee dan gedacht. Uiteindelijk batstte er zelfs een redelijke stortbui los boven mijn hoofd en net daar zou ik ergens een omleiding moeten gezien hebben, zo bleek achteraf. Al gauw merkte ik dat er iets mis was, want ik kwam in de modder terecht en een eindje verder kwam ik zelfs vast te zitten. Al mijn moed bijeengeraapt en de waw een eindje geduwd tot ik weer kon rijden. Nog wat verder kwam ik een wandelaar tegen die mij vertelde dat het moeilijk zou zijn om verder te geraken langs hier. Vermits ik al meer dan twee kilometer van de drie van het slechte stuk had afgelegd besloot ik toch maar verder te rijden en na nog eens uitgestapt te zijn om mijn waw over een gat te dragen geraakte ik er uiteindelijk toch. Eindelijk weer wat betere weg en dan maar wat vaart erachter gezet, doch ook niet te veel want ik wou mijn krachten sparen om zo ver mogelijk te geraken. Na een tijdje zag ik in mijn spiegel een regenboog en kon ik het niet laten om even te stoppen en snel wat foto’s te maken.
Nog even Swa een sms-je gestuurd dat ik wat later zou komen maar blijkbaar was dat was geen probleem vermits zij ook wat vertraging hadden opgelopen. Op de afgesproken plaats in Dendermonde stonden Swa en Lut mij op te wachten en kon ik het niet laten om even de frustratie van deze morgen van mij af praten. Door deze moeilijke start was ik ook al bijna door mijn watervoorraad geraakt doch spontaan bood Lut mij een flesje water aan wat ik dan ook in dank aanvaardde. Op een mooi tempo en door een afwisselend landschap brachten Swa en Lut mij dan van Gent naar Duffel. Dat was dan uiteindelijk toch wel genieten! Onderweg kwamen we crash-quest-dummy nog tegen met zijn dochter in de aanhangwagen en zij reden een eindje met ons mee.
Swa en Lut boden mij aan om bij hun thuis in Duffel rap wat spaghetti te komen verorberen wat ik nogmaals in dank aanvaardde. Uiteindelijk nam ik rond 13u45 en met nog maar 88km op de teller afscheid van twee prachtige mensen, Swa en Lut. Swa had mij nog snel op de goede route gezet en dus kon ik weer een beetje “doorduwen” nu want ik had al behoorlijk wat vertraging op mijn schema. Alles liep goed tot ik mij vergrabbelde tussen Netekanaal en Kleine Nete. Zo’n 3km de verkeerde kant op gereden dus en uiteraard maar weer omgedraaid en dan wel terug op de goede weg gekomen. Rond 15u15 had ik het Albertkanaal overgestoken en nam ik even de tijd om een banaan te eten en wat te drinken. Ook even mijn schoonbroer gebeld (die mij eventueel zou komen oppikken) dat alles in orde was en ik nog wel een eindje kon rijden. Weer op weg en nog zo’n 10km het Albertkanaal gevolgd waarna ik afboog naar het kanaal Bocholt-Herentals. Nog enkele keren gestopt om te drinken en ook nog ergens een ligger tegengekomen (al weet ik niet meer precies waar). Uiteindelijk stopte ik rond 17u30 even voor Lommel met zo’n 160km op de teller. Nu begon ik toch moe te worden en besloot ik om mijn voorraad boterhammen maar eens aan te spreken. Dat kikkerde mij weer op en na nog een telefoontje aan mijn schoonbroer (die mij al wou komen halen) toch vastberaden besloten om verder te rijden. Weer wat vaart erachter gezet omdat ik voor het donker in Lozen aan de sluis wou zijn, want vanaf daar ken ik de weg tamelijk goed en was het dus niet zo’n probleem om in het donker te rijden. Uiteindelijk slaagde ik daar ook in: rond 19 uur was ik er en stopte ik zo’n 10 minuten om te drinken en te rusten. De volgende 10 km verliepen nog tamelijk soepel maar daarna was het echt donker en was mijn energiepeil behoorlijk gezakt ook al omdat intussen mijn drank was opgeraakt. Puur op karakter bereikte ik uiteindelijk na 217km om 20u30 mijn woonplaats in Maasmechelen, dolblij dat ik het gehaald had maar ook totaal leeggereden. |